BİLİM FELSEFE DİN Rotating Header Image

Çocuklar Masum mu? (Mete Tunç)

Çocukların (istisnasız) ‘masum’ oldukları söylenir. Acaba, gerçekten böyle midir?.. Meşrepleri, aileleri, çevreleri, yetiştikleri ortamlar, öğretmenleri, yaşadıkları olaylar vs. yüzünden herhalde, kimi çocuklar menfi yönde etkilenmekte, hiç de masum olmayan davranışlar sergileyebilmektedir.

Somut bir örnek vereyim. Hızır Acil Servis’te çalışan bir arkadaş anlatmıştı. Anons üzerine olay mahalline gidiyorlar. Vaka: Telefon kulübesinde 5 yaşlarındaki bir kız çocuğu parmağını jetonun düştüğü hazneye (Bir zamanların sokak telefonları böyleydi!) ‘kıstırmış’, ciyak ciyak ağlıyor… ‘Çocuk elinin gireceği yere parmak nasıl sıkışır,’ diye düşünmüş arkadaş. Fakat ekip olarak işlerini kurala uygun yapmaya ve kızı sakinleştirmeye çalışmışlar. Artık nasılsa, bir psikiyatrist doktor gelip kulübeye girmiş, kızla sohbete başlamış… Kız konuşmaya kendini öyle kaptırmış ki, doktor bir yeri göstermesini isteyince, ‘kıstırdığı’ parmağını hazneden çıkarıp eliyle işaret etmiş!..

Kimi insan, yaşı ne olursa olsun, gücü yettiğince, aklı/bilgisi ölçüsünce, deneyimi/ öğrendikleri muvacehesinde insanları kullanıyor, aldatıyor, kötülük yapıyor, zarar veriyor..!

Not. İlkokul 1 ya da 2’deydim. Benim yaşlarda bir çocuk önümü kesti. Neler dedi, nasıl söyledi, derhatır etmiyorum; özü: önceki gün ona bir şey yapmışmışım, bir daha yaparsam beni fena edermiş!.. (Şimdi düşünüyorum da, tavrının, üslubunun yetişkinlerden hiç farkı yoktu!)
Alık alık bakmıştım. Çünkü dediği gibi bir olay hatırlamıyordum, zira vuku bulmamıştı. Benzetmişti…
O gün bu gündür, bir başkası sanılarak başıma bir şey gelmesinden çekinirim.

Not’a not. O çocuk istisna, şimdiye dek benzetenler, neyse ki benzerlerimin sevdikleri çıktılar. Hatta onların biri güreş hocasıydı da beni belimden tutup havaya kaldırmıştı. Havadayken, kesilmiş nefesimle “ben o değilim abi” diyebilmiştim de yere inebilmiştim!..
Bahsi geçen hadise yıllar evvel vuku bulmuştu. Son benzetilme vakasını ise birkaç ay önce yaşadım. Bu kez “Çorum’lu sevilen bir abi” ‘oldum’!..
Ne çok benzetiliyorum; demek bu coğrafyanın ortalama özelliklerine sahibim… Benzerlerimle ortak bir Türkmen dedemiz -belki ‘Kibele’ ninemiz!- mi var acep!?..
Varsa, o dedemi/ninemi elbette hiçbir zaman öğrenemeyeceğim ama “aynen o’sun” diye tanımlanan ‘ikizlerimi’, tekini olsun bir görebilseydim!

Bu yazı (17.05.2009 tarihinden itibaren) toplamda 4404, bugün ise 1 kez görüntülenmiştir.

Leave a Reply